Św Jakub

Józef Kluz „vieser” byly torowy kolejowy, poeta ludowy, opowiada w swoim zyciorysie o tej figurze, co nastepuje:

W sasiedztwie naszego domu i ogrodu, na wysokiej górze w ogrodzie Wladyslawa Szubarta stala na wysokim czerwonym cokole olbrzymia figura sw. Jakuba patrona parafii, a zarazem specjalnego opiekuna Krzemienicy. Nieco obok tej figury znajdowala sie i istnieje po dzis dzien studzienka zakryta w ksztalcie kapliczki, w której na pólce znajdowaly sie od niepamietnych czasów plaskorzezby: sw. Anna i Najswietsza Maria Panna. Rzezby te w 1950r. zginely. W tej studzience woda jest zóltawa, z ruda, ale w sasiedztwie uzywaja jej do picia. Nie zdarzylo sie aby w najsuchsze lata brakowalo kiedy wody.
I chociaz w latach suszy sasiednie studnie powysychaly, to okoliczna ludnosc czerpala wode od sw. Jakuba i starczylo dla wszystkich. Legenda mówi, ze w tej studzience objawil sie sw. Jakub i dlatego obok tej studzienki postawiono figure Swietego, a woda tej studzienki miala wlasnosci lecznicze.
Do niedawna nie tylko miejscowa ludnosc, ale i okoliczna przychodzaca na odpust w dn. sw. Jakuba 25.VII. zabierala do butelek wode z tej studzienki. Niektórzy twierdzili, ze wyleczyli sobie chore oczy tylko ta woda. Mozliwe, ze posiada wlasnosci lecznicze. Ale gdy dzis medycyna posunela sie daleko naprzód, rzadziej ludnosc czerpie te wode, jako lek. Legenda mówi tez, ze Krzemienica zawdziecza sw. Jakubowi powstrzymanie zarazy na ludzi i bydlo, totez na pieczatce zwierzchnosci gminy widnial sw. Jakub, jako patron Krzemienicy.
Pieczatka ta metalowa istniala od niepamietnych czasów, do chwili wprowadzenia gmin zbiorowych w 1934r.
Figura otoczona dwiema smuklymi topolami dumnie patrzacymi na wies, stala frontem do wsi przy starej drodze prowadzacej do Lancuta. Droga przez dlugie lata wskutek wody deszczowej i roztopów poglebia sie, jej brzegi usuwaja sie, wiec powstalo szerokie i coraz glebsze koryto tak, ze doszlo do wody zródlanej i wytworzylo sie bagno nie do przejechania. Przeniesiono wiec droge na górke poza sw. Jakuba, gdzie juz byla droga dworska prowadzaca do folwarku i ten trakt utrzymuje sie do dzisiaj, przerobiony pózniej na droge bita. Dzis koryto tej starej drogi zwanej potokiem, bo tam ciekla woda zródlana, zaroslo olszynami, które sie same zasialy i osuszyly bagno. Wobec tego, ze sw. Jakub stal teraz tylem do nowej drogi, przyszlo komus do glowy, aby go przeniesc o pare metrów blizej i postawic do niej frontem. Tak wiec pewnego dnia w 1898r. (opowiadajacy mial wtedy 5 lat) slychac bylo od rana trzaskanie, rabanie i glosne gadanie. To burza silnie zbudowana figure. Przygotowali siekiery, pily, powrozy i dalejze ... podcinaja biedne
drzewo i ciagna daleko za powrozy, a drzewo jakby chcialo pomscic sie za niszczenie go, zachwialo sie w inna strone i cala dlugoscia runelo na dom mieszkalny sasiada zalamujac caly dach i uszkadzajac nieco zrab budynku. Przerazonemu chlopcu zdawalo sie, ze to sw. Jakub pomscil sie za rabanie go oskardami. Usunieto pnie drzew i rumowisko po figurze. Góra, na której stala, zostala skopana, obnozona i zarównano nia doline od strony nowej drogi. W taki to sposób zniszczono rzecz, która kiedys pózniej stanowilaby wartosc zabytkowa. W nastepnym roku rozpoczeto budowe nowego Jakuba calkiem malutkiego w porównaniu z dawnym i ten stoi do dzis w ogródku s.p. Wlad. Szubarta, obecnie (w 1960r.) Koski Józefa. (Zawalil sie 9.VII.1943r.).