Książka - Nasza Krzemienica

*

*

25 czerwca 1333 roku, został koronowany Kazimierz Wielki. Siedem lat później 16 czerwca 1340 roku, przekroczył granicę polsko-ruską i poszedł na wschód, czego efektem było przyłączenie Rusi do Korony. Na początku panowania Kazimierza Wielkiego zachodnia granica Rusi Halickiej przebiegała na linii Ulanów, Krzeszów, Sokołów, Rzeszów. Miasta te wchodziły w skład Ziemi Przemyskiej.
W źródłach pisanych z tego okresu po raz pierwszy pojawia się informacja o Krzemienicy! Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego , wydany w Warszawie w roku 1883, w tomie IV, pod hasłem Krzemienica, podaje: „...1342 r. Kazimierz Wielki lokuje wieś saską Kremenetztein lub Kremnetz”. Niestety, autorzy słownika nie podają,
z jakiego źródła czerpali tę informację. Prawdopodobnie została ona zaczerpnięta ze Schematyzmu Diecezji Przemyskiej. Jest to najstarsza data, określająca powstanie Krzemienicy w źródle wtórnym.

*

Po konserwacji w 2005 roku obraz Świętej Rodziny trafił do drugiego bocznego ołtarza, po prawej stronie, nazywanego popularnie ołtarzem Serca Jezusowego. Zastąpił figurę Serca Jezusowego, która z kolei została przeniesiona na zewnątrz kościoła, do nowej kapliczki między lipami przy parkanie. Dnia 26 sierpnia 2005 roku, w uroczystość MB Częstochowskiej, nową kapliczkę z figurą Serca Jezusowego poświęcił ks. Proboszcz Bolesław Pilek.
Nowy wygląd tego bocznego ołtarza, zwieńczą u góry w malowidle postacie: od lewej św. Anna, Dzieciątko Jezus, Matka Boża i św. Józef. W górnej części nastawy ołtarza, znajduje się medalion z wizerunkiem Boga Ojca w otoczeniu aniołów. Z ust Boga Ojca płynie łaciński napis, znaczący: „To jest mój Syn umiłowany.”

*

Dary na św. Mikołaja

Ciekawym zwyczajem były dary z żywego drobiu, głównie kogutów, przynoszone na św. Mikołaja (6 grudnia) do kościoła. Dary te składano pod obrazem św. Mikołaja, który pełnił również funkcję ołtarza po opuszczeniu oparcia ławki kolatorskiej, znajdującej się poniżej obrazu tego świętego, w prezbiterium głównego ołtarza. Opuszczone oparcie ławki tworzy wówczas pod blatem dość dużą skrzynię, do której to wkładano owe dary. Podczas mszy uwięzione ptaki piały, ku uciesze wiernych. Po nabożeństwie zabierano je na plebanię, jako prezenty od św. Mikołaja.
Jeszcze dawniej na dary dla plebani przeznaczano pierworodne cielę.
*

 

Zapraszamy do lektury